ปฏิบัติก็ไม่เสื่อมไม่ปฏิบัติก็ไม่เสื่อมอยู่อิริยาบถไหนก็เป็นแบบนี้ทั้งกลางวันทั้งกลางคืนทั้งหลับตาลืมตาจะคิดจะพูดอะไรก็ไม่มีเสื่อม จิตที่หลุดพ้นไปแล้วสภาพไร้ตัวตนว่างเปล่าไม่มีอะไรเป็นแบบนี้จนสิ้นลมหายใจ

เมื่อจิตแยกส่วนออกมาอย่างชัดเจนจนสลายตัวตนขาดออกจากขันธ์โดยสิ้นเชิงไม่สามารถมาต่อติดกันได้อีกแล้วเพราะไม่มีตัวตนของจิต ก็เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันกับพระนิพพานโดยแท้

อิสระจากสมมุติทั้งหลายทั้งปวงเป็นความว่างที่ไร้ตัวตนตลอดเวลาจนสิ้นลมหายใจ ปัญญาวิมุตติประจักษ์แจ้งในความหลุดพ้นไปแห่งจิต

ปัญญาที่รู้แจ้งในความวิมุตติหลุดพ้นของจิตอย่างแจ่มแจ้งไม่คาราคาซังที่เรียกว่าปัญญาคือแสงสว่างไม่มีกลับมามืดบอดหรือสงสัยลังเลได้ในภายหลังท่านเรียกอะกุปปา เจโตวิมุตติจิตที่หลุดพ้นแล้วไม่มีทางเสื่อม