ธรรมะ คือ ความเป็นธรรมชาติ คือ ความเป็นธรรมดา
ธรรมะมีอยู่ 2 แบบ ก็คือ ธรรมะแบบที่เป็นสมมุตติ กับ ธรรมะที่ไร้สมมุตติ
ธรรมะที่เป็นสมมุตติ มันวัดกันที่ว่าสิ่งเหล่านั้นมันเกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป เปลี่ยนแปลง ขยับ เคลื่อนไหว
ธรรมะที่เป็นแบบไร้สมมุตติ สิ่งนั้นมันจะคงที่คงทนไม่เปลี่ยนแปลง และเฉพาะอย่างยิ่งมันไร้ตัวตนด้วย
ที่มันไม่เปลี่ยนแปลงเพราะอะไร เพราะว่ามันไม่มีตัวตนอะไรให้เปลี่ยนแปลง ที่มันขยับเขยื้อนไม่ได้เพราะมันไม่มีตัวตนให้ขยับเขยื้อน
เราหลับตาเช็คดูในสภาพจิตของเรา มันมีตัวตนซะที่ไหน มันไม่มีตัวตนให้ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวให้เปลี่ยนแปลงเลย แต่ในสภาพแห่งความคิด ความรู้สึก ธาตุ 4 ขันธ์ 5 เรามันเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาเลย ผลุบ ผลุบ โผล่ โผล่ ไปตามเหตุ
คน คนหนึ่ง จึงสามารถรู้แจ้งธรรมะได้. 2 อย่างคือ ธรรมะภายนอกที่เปลี่ยนแปลง และ ธรรมะภายในที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง นั้นหมายถึงว่าแจ่มแจ้งธรรมะที่เป็นของโลก กับ ธรรมะที่เป็นสัจธรรมแท้ เขาสามารถแจ่มแจ้งได้