ถ้าจิตมันอยู่กับตัวเอง มันมีลักษณะแบบนี้ เพราะมันเป็นธาตุรู้ รู้แล้วยังไง รู้แล้วก็ต้องแจ่มแจ้ง ถ้ามันอยู่กับตัวเองมันก็แจ่มแจ้ง...ใช่ไหม!
สมมติว่าเราย้ายบ้าน การย้ายอยู่ใหม่ๆ เราจะไม่ชิน แต่เราอยู่นานๆ อยู่กับบ้านตัวเองนานๆ มันจะเข้าใจบ้านตัวเอง มันจะชิน ย้ายมาใหม่ๆ มันจะรู้สึกระแวง มันจะมีภัยมีขโมยหรือเปล่า อย่างงั้นอย่างงี้หรือเปล่า มีผีหรือมีอะไรแปลกๆ หรือเปล่า มันจะกังวลไปหมด
แต่พออยู่นานๆ เข้าเกิดความเคยชิน มันจะรู้จักบ้านของเจ้าของ ทุกซอกทุกมุมว่าอยู่ตรงไหนๆ มีรูตรงไหน มันจะรู้จักของมันเอง นี่คือ "ธรรมชาติ"
"ธรรมชาติของจิต" เหมือนกันที่มันเป็นธาตุรู้ ถ้ามันอยู่กับตัวเองมากๆ เข้า ทำไมมันจะไม่รู้จักตัวเอง มันจะรู้จักตัวเองยิ่งกว่าอะไรด้วยซ้ำ การที่มันรู้จักตัวเองนี่แหละ "ความโง่หายไปโดยหลักธรรมชาติ"
หมายถึงว่าการที่มันมาอยู่กับตัวเองเนี่ย รู้จักตัวเองเนี่ย ความโง่ไม่จำเป็นต้องกำจัดเลย มันหายไปเอง...เห็นไหม ความโง่มันหายไป ความเข้าใจความฉลาด ความแจ่มแจ้งมันเข้ามาแทนที่
ยิ่งอยู่นานเข้าๆ ยิ่งเห็น อาศัยการสังเกตสังกา ยิ่งเกิดความแจ่มแจ้ง เพราะทุกสิ่งทุกอย่างมันเนื่องกับจิตผู้รู้ทั้งหมดเลย...ใช่ไหม!