ดังจะเล่านิทานให้ฟัง มีเพื่อนสองคนรักกันมากเป็นเสี่ยวกัน ไปไหนไปด้วยกันตลอด แม้ทำบุญสุนทานที่ไหนก็ต้องไปด้วยกันไม่เคยขาด แต่เมื่อมีรักก็ต้องมีจาก มีเกิดก็ต้องมีตาย ทั้งสองได้ตายละจากความเป็นมนุษย์ในเวลาเกือบพร้อมๆ กัน

คนหนึ่งไปเกิดเป็นเทวดาบนสวรรค์ อีกคนหนึ่งไปเกิดเป็นหนอนอยู่ฐานส้วม

เมื่อละจากโลกนี้แล้วก็ไปจุติ ด้วยความผูกพันกัน ต่างคนต่างมองหากันเพราะรักกันมากไม่เคยห่างกันเลย คนที่ไปเกิดเป็นหนอนมองหาเพื่อน หายังไงก็ไม่เจอ ปรกติคนที่อยู่ต่ำกว่าย่อมมองไม่เห็นผู้ที่สูงกว่า ส่วนคนที่ไปเกิดเป็นเทวดาอยู่บนสวรรค์ก็มองหาเพื่อนรัก ก็มองเห็นได้ว่าเพื่อนรักไปเกิดเป็นหนอนอยู่ฐานส้วม จึงลงไปหาเพื่อน หวังจะชวนมาอยู่สวรรค์ด้วยกัน

เมื่อมาพบกัน เพื่อนที่เป็นหนอนก็จำเสียงเพื่อนได้ และถามเพื่อนไปอยู่ไหนมา เพื่อนที่เป็นเทวดาจึงบอกไปว่า "เราไปอยู่บนสวรรค์"
หนอนถามว่าสวรรค์เป็นยังไง เทวดาตอบ "สวรรค์มีแต่ของสวยงาม อยากได้อะไรก็เนรมิตเอาหมดทุกอย่าง ก็จะได้ดั่งใจทุกอย่าง สุขสบายมาก เรามาชวนเพื่อนไปอยู่ด้วยกันบนสวรรค์ด้วยกันเถอะ"

หนอนจึงถามว่า "บนสวรรค์มีขี้ไหม?"
เทวดาบอกว่า "สวรรค์ไม่มีขี้หรอก ทุกอย่างเป็นของทิพย์ ไม่มีของสกปรกเลย จึงไม่มีขี้"

เพื่อนหนอนจึงบอกว่า "โอ๊ย..เราไม่ไปหรอก อยู่นี้อาหารอุดมสมบูรณ์ ไม่ต้องเนรมิตเอากลิ้งเกลือกไปทางไหนก็มีแต่อาหาร" เพื่อนเทวดาบอก อันนั้นมันขี้สกปรก ไปอยู่บนสวรรค์ด้วยกันเถอะ

เพื่อนหนอนบอกสวรรค์ไม่มีขี้ เราไม่ไปดอก...
ว่าแล้วก็มุดหัวดำดิ่งลงไปในอาจมนั้นโดยไม่สนใจเพื่อนเทวดาเลย.